ഒരു ന്യൂജൻ പ്രണയം

ഇവിടെവെച്ച് കാണണമെന്നായിരുന്നു മീര ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നത്.

കടലിന്നഭിമുഖമായുള്ള ഈ ഹോട്ടലിന്റെ മുറ്റത്തെ,യാത്രികർക്കായി പ്രത്യേകമായൊരുക്കിയ ഇരിപ്പിടത്തിൽ വെയിറ്റർകൊണ്ടുവന്ന തണുത്തജ്യൂസ് നുണഞ്ഞിറക്കുകയായിരുന്നു നരേന്ദ്രൻ. ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. അഭി ... വന്നുവെന്ന് അറിയിച്ചതാണു. 

ആർത്തലച്ചുവരുന്ന തിരകളുടെ പൊട്ടിച്ചിരികേട്ട്, ഉല്ലാസത്തോടെ തലങ്ങും വിലങ്ങും പോകുന്ന സഞ്ചാരികളിലേക്ക് അയാൾ കണ്ണുംനട്ടിരുന്നു. 

ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെയാണു മീര വന്നതു. വന്നപാടെ അവൾ അയാൾക്കെതിരേയുള്ള സീറ്റിലിരുന്നു. ആദ്യമായാണു അവളെ കാണുന്നതെന്ന് അയാളെ തെല്ലും അലോസരപ്പെടുത്തിയതേയില്ല. അത്രമേൽ പരിചിതമായിരുന്നുവല്ലോ.

വെണ്ണിലാവിന്റെ ചന്തമുണ്ടെങ്കിലും ഒട്ടും സുഖകരമല്ലാത്തവിധമുള്ള ഒരു കൂർത്തനോട്ടം കണ്ണുകളിൽ പതിയിരിക്കുന്നുവോയെന്നു അയാൾ സംശയിച്ചു.

" അവസാനമായി ചോദിക്കുകയാണ്.... ഞാനിനി എന്ത്ചെയ്യണമെന്നാണ് അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്...?''

മുഖവുരയേതുമില്ലാതെ കണ്ണുകളിലെ തറച്ചനോട്ടത്തോടൊപ്പം പരുഷമായ ചോദ്യവും അവൾ അയാൾക്ക് നേരെയെറിഞ്ഞു.

"ഇതാദ്യത്തെ ചോദ്യമല്ലേ മീരാ.... പിന്നെങ്ങനെ അവസാനത്തേതാവും..?" നരേന്ദ്രൻ പതിയെചോദിച്ചു.

" വാക്കുകളുടെ കൗശലംകൊണ്ട് എന്നെത്തേതുംപോലെ എന്നെ തോൽപ്പിക്കാമെന്നാണ് ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റി..ഇന്ന് അറിഞ്ഞേപറ്റൂ..'' 

അവളുടെസ്വരം കനത്തു.

ഏതോ ഒരുനാൾ മുഖപുസ്തകത്തിന്റെ കിളിവാതിൽതുറന്ന് താനെഴുതിയ കവിതയയ്ക്ക് ആശംസകൾ നേർന്ന പെൺകിടാവ്....

കേവലം കൗതുകമെന്നതിനപ്പുറം പിന്നീടെന്നും പതിവായപ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ആവതുശ്രമിച്ചിട്ടും വിടാതെ തുടർന്നവൾ...

കവിതയോടുള്ള പ്രണയം... പിന്നീട് കവിയോടുള്ള ആരാധനയും കടന്ന് സീമകൾ ലംഘിക്കുന്നുവോയെന്നത് വെറും സംശയമായിരിക്കട്ടെ എന്നാഗ്രഹിച്ചു.

എപ്പോഴോ പ്രണയം അടയാളപ്പെടുത്തിയ മുഖചിത്രമായി അവൾ രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുകയും അക്ഷരങ്ങളിൽ അതിരുകടന്നലാസ്യം പ്രകടമാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു " ഇനി മതിയാക്കാമെന്ന് ".

" അഭി.... മൂന്നു വർഷക്കാലമായി എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയാണു അവന്റെ പ്രണയത്തെ ഞാൻ കുരുതികൊടുത്തതും വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ താക്കീതുകൾ അവഗണിച്ചതും...

പക്ഷേ... 

അഭിയിലേക്ക്മടങ്ങാൻ നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ബന്ധനങ്ങളോ കെട്ടുപാടുകളോ ഇല്ലാത്ത നിങ്ങൾക്ക് എന്താണു തടസ്സം എന്നെ കൂടെകൂട്ടുന്നന്നതിൽ....?''

സങ്കടത്തോടെയും ഒട്ടൊരു അമർഷത്തോടെയും മീര അയാൾക്ക് നേരെ കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

" നോക്കൂ കുട്ടീ... നിനക്ക് മുന്നിൽ ഈ കടലുപോലെ വിശാലമാണു ജീവിതം. തീരത്ത് അടിഞ്ഞുതീരുന്ന കേവലമൊരു തിര മാത്രമാണു ഞാൻ." നരേന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ പതറി.

"വ്യഥിതമാമെൻ നിനവുകൾക്ക്മേൽ

പുണ്യതീർത്ഥമായൊഴുകി നീ..''

''ഈ വരികൾ എന്നെക്കുറിച്ചല്ലേ നിങ്ങൾ എഴുതിയത്...?"

മീരയുടെ മിഴികളിലിപ്പോൾ കാതരയായ പ്രണയിനിയുടെ ഭാവം.

" മീരാ.... നിന്റെ മനസ്സ് ഭാവനകൾ മെനഞ്ഞെടുക്കുകയാണു. " 

അയാൾക്ക് ദ്യേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

" എങ്കിൽ ഇത് പറയൂ....

" എൻപ്രണയവാടിയിൽ മൊട്ടിട്ട കാമനകളിൽ 

ഒരുണർത്തുപാട്ടായ് നീ ഒഴുകി വരൂ.."

"ഇതും എന്നെക്കുറിച്ചല്ലെന്ന് ആണയിടാൻ അങ്ങയ്ക്ക് കഴിയുമോ..?''

മീര വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. 

അവളുടെ കവിളുകളിൽ തെളിഞ്ഞ അന്തിവെയിലിന്റെ അരുണാഭമായ ചാരുത കോട്ടിയചുണ്ടുകൾക്കിടയിലെ പുച്ഛംകലർന്നചിരിയിൽ കരിഞ്ഞുണങ്ങി. 

ഇനിയും കാത്തിരുന്നാൽ കൈവിട്ടു പോകുമെന്നയാൾ കണക്ക്കൂട്ടി. ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചാലെന്നവണ്ണം നാലുപാടും നോക്കി.

''മീരാ.. അങ്ങോട്ടു നോക്കൂ.... "

വിവശനായി ദൂരെ ആഴിയുടെ അനന്തതയിലേക്ക് അയാൾ വിരൽ ചൂണ്ടി.

"അവിടെ നിലയ്ക്കാറായ സായന്തനത്തുടിപ്പുകൾ കാണുന്നുണ്ടോ..? നീ അറിയുക......എന്റെ യാത്രയുടെ ആയുസ്സു അത്രമാത്രമേയുള്ളൂ..!!

നിനക്കായി ഇനിയുമേറെ പുലരികൾ കാത്തിരിക്കുന്നു...

കുട്ടിക്കളി മതിയാക്കി നീയകപ്പെട്ട മായികലോകത്ത് നിന്നും ഇന്നിലേക്കു തിരിച്ചുവരൂ.... " 

അങ്ങിങ്ങായി നരച്ച താടിയിൽ വിരലുകളോടിച്ച് അയാൾ പറഞ്ഞു.

" ആദ്യം ഈ കുട്ടീന്നുള്ള വിളി നിർത്തൂ..'' അവൾ ശക്തിയായി തലകുടഞ്ഞു. 

പൊടുന്നനെ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. മഴയോടൊപ്പം അന്തിവെയിലിൽ വിരിഞ്ഞ മഴവില്ലിന്റെ നിറച്ചാർത്തിൽനിന്നും ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ചിരപരിചിതനെപ്പോലെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു.

അയാളെയും മീരയേയും മാറിമാറി നോക്കി. സാവകാശം മീരയുടെ സമീപത്തേക്കുചെന്ന് മുഖത്തേക്കുതന്നെ ദൃഷ്ടിയൂന്നി കൈവീശിയടിച്ചു.

അപ്രതീക്ഷിതനീക്കത്തിൽ ഉലഞ്ഞുപോയ മീര ജ്വലിച്ചുവന്ന കോപത്തേക്കാൾ നരേന്ദ്രന്റെ മുഖത്തെ നിർവ്വികാരതയിൽ പ്രകോപിതയായി തിരിച്ചടിക്കാൻ കൈകളുയർത്തിയതും ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ആലിംഗനത്തിലൊതുങ്ങിയതും നിമിഷങ്ങൾക്കകമായിരുന്നു.

ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് തിരിച്ചുപോകുന്നതിനിടയിൽ ചെറുപ്പക്കാരൻ അയാൾക്ക് നേരെ കൈവീശിക്കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

അകലെ ഒരു പൊട്ടായി അവർ മാഞ്ഞു പോയതോടൊപ്പം മീരയുടെ തേങ്ങലുകൾ കടലിരമ്പത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നതും അയാളറിഞ്ഞു.